اون دختر لاغر با موهای تاب دار بلند که سعی میکرد دم نزنه از هیچی، حتی از همه اون چیزایی که تو دلش میگذره پیش  « بقیه » چون از تو چشمهاشون میخوند که اگه بدتر از اون نباشن بهتر نیستن و سعی میکرد لبخند بزنه و بار همه چیز رو  « تنهایی »  به دوش بکشه و به خودش تلقین کنه که شاده و نباید سعی کنه آینده مبهم رو واسه خودش تشریح کنه و یاد بگیره که همین الان رو بچسبه چون هیچ تضمینی نیست که  « بقیه » تا نیم دقیقه بعد در کنارش هستن یا نه، وقتی میبینه  « بقیه » به صرافت افتادن و نگرانشن و هول کردن اما نمیدونه به خاطر چی!!! و هر روز صبحش تو این یک هفته با جواب دادن تلفن های  « بقیه »  تو خواب و بیداری شروع شده که شروع میکنن به صحبت کردن راجع به زندگی و ادامه زندگی و فرصت ها و آینده و هزار تا چیز دیگه که خودش از حفظه!!! و دارن به زور مجبورش میکنن بره سر کاری که هیچ ربطی بهش نداره  تا به زعم خودشون به جریان زندگی برگرده، احساس میکنه که دیگه چیزی به آخر دنیاش نمونده....

 هرچند که عاشق همه اونهاست و خوشحاله که کسانی رو داره که به فکرشن...